martes, agosto 20, 2019

Cada día contigo

Sempre diciamos que eras tan grande coma bo. Que non servías para xefe de estudos porque non eras quen de enfadarte. Pero vaia se servías! Alumnado e profesorado adorábate. Dabas miles de oportunidades, estas que a ti che foron denegadas, porque a morte non quixo darche nin unha pequena tregua, esa que podía advertirche que nos rondaba pero que aínda podiamos seguir canda ti. Quedamos un pouco máis orfos no noso camiñar, quedamos sen ese "osiño de peluxe" xigante que adoitabamos dicir que eras. 
Agora, os corredores do IES non contarán os teus pasos, a biblioteca permanecerá agardando a túa visita para facer os sudokus, para corrixir exames, para contar que ías facer a recuperación da recuperación da recuperación... Entrar no vestíbulo mirando a porta de enfronte, sempre aberta, sempre disposta a nos recibir, a nos escoitar, xa non será posible. Imposible entrar na cafetería para meternos contigo e o teu "colacao". Imposible que a vida siga igual. Toda a comunidade educativa botará en falta a túa bonhomía e a túa capacida infinita de perdoar. 
Esta vida tan inxusta foino onte máis ca nunca. 
Non hai neste mundo tantas boas persoas coma ti. Agora, só temos o teu recordo. Inconmesurable e agradecido.
Eu quedo co teu último sorriso pícaro de tarde de fútbol. Quedo coa nosa mesa arredor da tortilla e as nosas conversas. Quedo coas nosas reunións bibliotecarias dos luns polas tardes. Quedo con ese amor que derrochabas para a túa familia. Quedo co teu exemplo.




No Facebook:


Xosé Manuel López:

Nom sei quen che fixo este retrato e inda que es ti sen dúbida ningunha e o elixiches como o teu último avatar, creo que eras moito máis bo e máis alegre do que calquera sexa capaz de captarte ... quérote e querereite sempre ...


Chus Pato:

Chorámoste, imoste chorar mañá cando che deamos o adeus derradeiro, seremos centos, a tod@s fuches quen de darnos abeiro
Como non che vai ser a ti leve a terra, a ti que sostiñas o mundo?
Chorarémoste sempre



Belén Taboada Barros:

Esperábasme na porta para dicirme que a ver se algún día chegaba a tempo a clase, viñas de visita a biblioteca e entre a torre de apuntes que tiña na mesa soltabas un: 'A túa asignatura favorita é o recreo'. Non sabías descargar música e sempre que viaxabas en avión pedíasnos que aumentaramos a túa lista de reprodución. Mil veces che pedín que lle puxeses o meu nome a biblioteca do instituto e hoxe sei que, sen dúbida, debería levar o teu.

Grazas por ser coma un pai durante os dez anos que estiven no Laxeiro, es unha das persoas máis grandes que coñecín na miña vida. Grazas, de corazón, por todo. Que a terra che sexa leve, Luis Gustavo


Paz Vázquez Rodríguez

Aínda non o creo. Penso que terás algún chiste novo que contar a próxima vez que nos atopemos. Non podo crelo. Ou non quero.
Cando as persoas que queremos vanse a esa estrela que temos aí arriba sempre falamos do xeniais que eran. Neste caso todo o que din de ti queda curto. E aínda que soe a tópico es tan grande por dentro como por fóra. E BO. Así con maiúsculas, que é o mellor que se pode dicir de alguén.
Sei que che recibirán con alegría na nosa estrela todos os nosos que xa andan por alí , pero ti non deberías de estar aí tan pronto. Non. Aínda que sei que estás cos bos e xenerosos. Coma ti.
Reparte moitos bicos. 




Xm Salvador Méijome Sánchez
Cáseque chegas á lua e agora vas onde os bós e xenerosos.


mércores, xuño 26, 2019

Premio á Solidariedade e ao Compañeirismo

Rematamos o curso así, premiando a quen o merece. Dende hai tres meses, unha nena en cadeira de rodas, necesitada de axuda, é acompañada por unha compañeira da súa clase. Puntual, cada mañá á primeira hora vaina buscar á súa casa para traela ao centro, lévaa ás clases, acompáñaa nos recreos, axúdaa nos estudos para recuperar o tempo perdido durante a operación e posterior recuperación... e as fins de semana tamén é ela quen a saca da casa para dar un paseo. 
Xestos coma este, que adoitan pasar desapercibidos para a maioría do alumnado e profesorado, cremos que deben ser postos en valor. Somos conscientes de que hai máis, por suposto, e de que hai outros que se nos escapan porque non damos chegado a todos os recunchos. Pero a visibilización da solidariedade é máis necesaria ca nunca, porque neste caso María Vázquez representa un deses valores fundamentais da sociedade que impulsamos no noso instituto.
Por iso, e en nome de toda a comunidade educativa, grazas, María, pola túa bondade e pola túa xenerosidade.



domingo, xuño 16, 2019

Videopoema (VIII)

Videopoema de Clara Arias Fernández sobre o poema "Selfie", do libro Aplicación instantánea, de Carlos Negro.

mércores, xuño 12, 2019

Meter o título (III)

 Sara Granja:

Cada noite, á lus do candil
só están os dous de sempre
cas almas grises
escapando dunha cidade en chamas
fuxindo de palabras envelenadas
refúxianse na longa noite de pedra
agochados tras as mans do medo





Adriana Pampín:


Bícame Frank
como en Agosto do 36
e lémbrame sempre
que o único que queda é o amor
daquelas almas grises.

Xuntos e máis nada
no cuarto de invitados
mentres lle tememos á cidade en chamas
que sempre foi 
a cidade das chuvias.

Cando estás na lúa
só recordas que o meu nome é ninguén, 
todo ok ata que me decato que
as palabras poden matar
pero iso xa é unha historia que non vou contar.





 Alejandro Matanzas:


Cando nos falan da vida,
dinnos que todo é “silencio”
pero que temos que “vivir a galope”.
Fálannos da “inmunda historia”
dunha “verdade amarga”.
Mentres que nós 
queremos “desmentir da primavera”.
Ser cómplices do “silencio”
e loitar “cara a liberdade”,
sendo nós “contra morte e amor”.






Natalia Vilariño :



sábado, xuño 08, 2019

venres, xuño 07, 2019

xoves, xuño 06, 2019

Videopoema (II)

Videopoema de "Paxaro que vas voando" (Pandeirada) realizado por Paula Peiteado e Uxía Pérez.
O poema forma parte da Antoloxía "Eu non canto por cantar. Cancioneiro popular de Galicia" de Manuel Rico e Antón Santamarina



sábado, xuño 01, 2019

Meter o título (II)

ZERUA GALEGO INSUA :

Culleres de prata

Sobrevives?
Hai que matalos a todos,
Os da alta casa,
Veleno tinto.
Una falsa luz
Os dous de sempre
Cousas de fábula
Os de alta casa
Hai que matalos a todos.
E chegamos despois a una terra gris,
Nós, os impresentables.
Os asasinos.
Co sabor da derrota dos outros,
Hóspedes do medo,
e sinto
A morriña das balas.

venres, maio 31, 2019

Meter o título (I)

LUCÍA FERNÁNDEZ CUÍÑA:
 

“En branco e negro”
doume conta “das horas que nos quedan”
“Nas catacumbas”
formadas polos nosos “delirios de pracer”.
Na que o “vapor” cada vez é maior
ante un “solo de cristal”
donde a realidade se sumerxe “en tempos estraños”.
Acabamos sendo “hóspedes do medo” do olvido,
mentres “contra morte e amor”
seguimos lendo “lecturas de nós”
contra a “resistencia” do presente.
Sen pensar que “o único que queda é amor”
máis o  “silencio” das palabras que non foron ditas.

xoves, maio 30, 2019

Castros e poesía

Co alumnado de 1º de ESO fomos a Celanova a visitar a casa dos poetas e a Castromao para saber algo máis sobre os nosos antergos.





mércores, maio 29, 2019

Ruta literaria por Lugo

Co alumnado de 2º de ESO andamos por terras lucenses: visita ao musero despois de ler os Contos do Museo, centro de interprestación da muralla de Lugo, o Cebreiro, andaina ata chegar a SAmos e lectura de poemas.