Dende a AELG:
Nun mundo de fiestras pechadas, buscamos
o refacho de vento que as abra de vez. Nun mundo que busca facer as
comunidades e as persoas máis pequenas, os cartos e a cobiza máis
grandes, precisamos forza e profundidade, emoción e pensamento. Ante as
fiestras pechadas contra a vida, contra as voces das mulleres, das
desprazadas e das nosas outras cómprenos unha palabra firme e
abranguente que nos guíe. No bater das fiestras que cheiran a couza do
pasado, a mentiras que repetidas mil veces queren chegar a ser verdades,
a fala que se nos rouba e aire que nos falta precisamos a bravura das
mareas e o salvaxe das montañas. Precisamos todo do que falou e todo o
que foi Rosalía de Castro.
Ela é o refacho que busca abrir as nosas fiestras. Un refacho que chega
dende o pasado para nos falar do futuro. Un refacho que quere abrir a
fiestra para que poidamos navegar. Coa forza das baleas, da que busca
novas fillas do mar, da que se ri dos papeis de xénero e nos anima a
redefinilos como literatas. Un refacho que trae a voz de todas as
meniñas gaiteiras que están por chegar. Un refacho que canta a vida e
transforma todo dende as raíces.
Mais para que o refacho entre, precisa da nosa vontade. Pídenos, imperiosa: Abride a fiestra!
E na nosa man está abrir a fiestra.
Abrila para vermos a muller, a escritora, a irredutible. A voz que nos
une ás rebeldes do mundo, que fascina coa súa luz por onde pasa, que nos
ofrece a súa clarividencia para tecermos novas alianzas, a que sempre
está do lado da xustiza, do noso lado, a que sempre está aínda por
descubrir. Porque en todos os recunchos do mundo, mais sobre todo aquí,
en Galicia, hai rosalías que cantan e que falan, alancando con
brillantes e destemidas botas azuis entre a lama.
Rosalías que abrimos a fiestra saíndo á rúa contra o espolio da terra
que ela cantou, ecolóxica antes de que existise nin o termo. Cada vez
que nos negamos a seguir converténdonos en plantación de eucaliptos,
minas, xeriátrico e mercadoría, reivindicando a paisaxe que ela utilizou
politicamente coma ninguén. Cada vez que pulamos polo público, a
sanidade, o transporte, as axudas a quen está na marxe e ela puxo
sempre, dende o afecto e a transgresión, no centro. Cada vez que
desfacemos o discurso que sustenta a violencia de tantos Pedros mediante a escrita e a acción feminista, contra todos eses que seguen ladrando mentres nosoutras camiñamos.
Abride a fiestra para as viaxes interiores, para a coraxe dos afectos,
para sermos das que non temos medo de pensar e de sentir
simultaneamente, de recoñecernos mulleres con palabra e voz propia,
herdeiras e compañeiras daquela que en cada dedicatoria se recoñecía nas
súas iguais.
Abride a fiestra á afouteza e ao abraio, á redefinición do que a historia dos homes fixo de mulleres irreverentes coma ela.
Abride a fiestra porque Rosalia de Castro é o mundo que está por facer. Un mundo que se abre se o abrimos.
María Reimóndez
Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG)
#AbrideAFiestra
