Un ano máis

 Convocamos o IV Concurso Científico Luís Gustavo

Entrega de premios concurso Luís Gustavo

 Volvemos a estar co noso Luís. Vaia, el está sempre connosco, témolo nos nosos pensamentos e segue aquí, ese espírito bondadoso  que nos asolaga dende que entramos no vestíbulo e ollamos a súa caricatura. Pero onte foi un día especial, porque veu a súa familia, porque Lucía volveu a nos acompañar dende que deixara os pupitres do centro e marchase a seguir o seu brillante futuro, guiado pola súa particular estrela. E foi asemade especial porque entregamos con alegría premios no seu nome, un nome dende xa vinculado á ciencia no noso centro. 

A terceira edición estaba dedicada á eficiencia e ao aforro enerxético.



Os/as premiados/as foron:

Algunhas instantáneas do momento:

Premiada no noso concurso Luís Gustavo

 Este venres foi moi especial porque puidemos entregar nun acto moi sinxelo o II Premio do Concurso de Ciencai Luís Gustavo a unha alumna nosa, Uxía Rapado, que cursa arestora 2º de Bacharelato. Moitos parabéns!!!

Árbore de nadal científica

 Un ano máis, sempre con Luís Gustavo no corazó, celebramos o nadal cunha árbore moi especial, a realizada no laboratorio de Ciencias:

Un ano sen ti

 Un ano xa! 365 días nos que andamos a te procurar, a falar contigo agardando unha resposta que non sempre obtivemos. Seguimos véndote pola rúa, sempre co teu sorriso pícaro e luminoso. Seguiches aquí, nos corredores do Laxeiro, poñendo paz, bailando harmonía.

365 días nos que moitas cousas antes impensables ocorreron. Cantas veces me sorprendín falando contigo, preguntándoche que opinabas nese momento. Cantas veces te botei de menos: cada día ao saír das aulas, porque xa non tiña un compañeiro que me agardase na volta á casa (cargando cos libros ademais!!!). Cada día ao entrar no instituto e saber que non podía cruzar a porta para preguntarche por novos cotilleos do noso prezado alumnado. Cada día, ao mirar o xornal e saber que xa non ías facer o sudoku mentres me acompañabas na biblioteca. Cada fin de semana, cando xa non ías ver o futbol con eles. Cada día, coa túa familia. 

Botámoste de menos todos e cada un destes 365 días que pasaron. Eras tan, tan grande, que nada nin ninguén poderá encher ese enorme oco que sementaches no noso corazón. Ás veces paréceme verte aí, convertido nun trasno rideiro e traste, facendo algunha falcatruada... pequeniña, porque o teu corazón é tan xigantesco que es incapaz de facer dano nin por un segundo. Segues aquí, porque así é como queremos terte arestora: nos nosos corazóns, disposto a facernos cóxegas para sentirte. Unha cóxegas doces e amargas que nos lembran, unha e outra vez, a túa ausencia real. 

365 días de abandono. A luz da biblioteca non brillou coa mesma intensidade. Os corredores foron marcados sen as túas alancadas. A árbore de nadal non tivo anxiño. A beirarrúa non foi pisada polos teus pasos. E o acivro camiña lento ao ceo na túa procura.

Coido que estás nas galaxias ollándonos. Orgulloso da túa Lucía, a quen tanto queremos. Tentando que elas, sempre elas, sintan a túa man silenciosa, agora opaca, sempre presente. Ás veces as bágoas non deixan verte con claridade. Maldita a tristura desta nostalxia infinita!

I Concurso de Ciencia Luís Gustavo Rodríguez Taboada

Árbore de nadal científica

Un curso máis o Club da Cienca é o encargado de facer a árbore de nadal. Este curso, como non podía ser doutro xeito, a nosa árbore é máis especial porque está dedicada ao noso prezadísimo Luís Gustavo. Na súa memoria puxemos máis empeño na realización da árbore e nas cores. 

Esteas onde esteas, queremos que esteas orgulloso de nós.

Máis alá da aula

E o día chegou. Un día cheo de emocións, de bágoas, un día no que Luís Gustavo foi quen de tirarnos aínda agora máis dun sorriso. Luís Gustavo era moito más ca un xefe de estudos. Moito máis ca un profesor de Física e Química. Moito máis ca un compañeiro. Moito máis ca un esposo. Moito máis ca un fillo. Moito máis ca un pai. Todo el era "moito máis".

Si, seino. Cando alguén morre, quen queda limítase a enxalzar todo canto de bo tivo a persoa que vén de falecer. Pero é tan diferente neste caso! Os testemuños aportados polo seu exalumnado, feito motu proprio e dende o corazón, son unha proba diso. Pero a maior proba foi a cantidade de xente que onte veu ao noso centro. O noso salón de actos non estaba cheo, estábao máis. O vestíbulo, o patio de fóra... E non só era a cantidade, era o silencio, o respecto, a estima, o amor que se respiraba... e era tamén o orgullo de formar parte dunha comunidade educativa que responde cando hai que facelo, era o orgullo de profesora vendo a ese alumnado implicado, a ese alumnado músico, a ese alumnado silencioso, a ese alumnado axudante... Luís Gustavo estaba alí entre nós, sorrindo, orgulloso de que todo saíse ben. Sentín que ao rematar unha palmada súa me dicía cariñoso, vez máis: ves como non era para tanto? Sempre te pos demasiado nerviosa e sempre sae todo ben...

Seguimos chorándote, Luís Gustavo. 





Na prensa:


https://www.lavozdegalicia.es/noticia/deza/2019/11/17/luis-gustavo-corazon-laxeiro/0003_201911D17C3991.htm

https://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2019/11/17/o-ies-laxeiro-lembra-ao/2203775.html

Cita ineludible

Falta unha semana. E seguimos traballando entre as bágoas que non cesan. Como conseguir deixar de chorar mentres vemos as fotos, seleccionámolas, falamos co alumnado, montamos vídeos, escoitamos a música...???? Pero segues facéndome rir, cando o alumnado me conta anécdotas, os teus chistes, mentres discuten cal das túas frases dicir, con que recordo quedarse para o vídeo... 

Por que nos damos conta de canto queremos as persoas só cando as perdemos? O feminismo ensina a quererse, a coidarse. O consello que vos dou sempre: non pensedes "quérote", dicídeo. Apertade os amigos e amigas, proclamade canto queredes e non cansedes de facelo. Que importante é abrazarse!

A túa presenza enchía os nosos corredores. A túa ausencia só escolleu o baleiro. A cambio, permanecen en nós os teus risos, os teus consellos, a túa amizade... grazas porque poderemos sobrevivir alimentándonos cada día con estas sensacións. Sempre estarás entre nós harmonizando o andar do Laxeiro.

Lembrándote sempre

Dende o 2003 este amigo bonachón paseou os corredores do noso centro, impartiu clases, foi xefe de estudos, gastou bromas e explicou a Física e a Química coma ninguén. A súa ausencia levounos unha parte da nosa propia idiosincrasia. O IES Laxeiro non é o mesmo sen el. Miro para o alumnado de 1º de ESO e sinto mágoa porque eles e elas non tiveron a sorte de coñecelo, non tiveron a sorte de ver o seu sorriso -que pretendía ser maligno e non o conseguía- polos corredores ou no seu despacho. Cada día botámolo de menos. Non hai ninguén co seu carácter. E iso que cando nos enfadamos, lembramos: "espírito Luís Gustavo" e calmámonos antes. Porque si, porque el estará sempre entre nós poñendo esa harmonía da que só el era quen.
E cada día, lembramos miles de anécdotas, pensamos "e agora el diría..." e as bágoas constantes volven a nós.

Se queredes vir, aquí estaremos. Pódovos asegurar que é a homenaxe máis difícil de organizar de todas as nosas vidas...

Cada día contigo

Sempre diciamos que eras tan grande coma bo. Que non servías para xefe de estudos porque non eras quen de enfadarte. Pero vaia se servías! Alumnado e profesorado adorábate. Dabas miles de oportunidades, estas que a ti che foron denegadas, porque a morte non quixo darche nin unha pequena tregua, esa que podía advertirche que nos rondaba pero que aínda podiamos seguir canda ti. Quedamos un pouco máis orfos no noso camiñar, quedamos sen ese "osiño de peluxe" xigante que adoitabamos dicir que eras. 

Agora, os corredores do IES non contarán os teus pasos, a biblioteca permanecerá agardando a túa visita para facer os sudokus, para corrixir exames, para contar que ías facer a recuperación da recuperación da recuperación... Entrar no vestíbulo mirando a porta de enfronte, sempre aberta, sempre disposta a nos recibir, a nos escoitar, xa non será posible. Imposible entrar na cafetería para meternos contigo e o teu "colacao". Imposible que a vida siga igual. Toda a comunidade educativa botará en falta a túa bonhomía e a túa capacida infinita de perdoar. 

Esta vida tan inxusta foino onte máis ca nunca. 

Non hai neste mundo tantas boas persoas coma ti. Agora, só temos o teu recordo. Inconmesurable e agradecido.

Eu quedo co teu último sorriso pícaro de tarde de fútbol. Quedo coa nosa mesa arredor da tortilla e as nosas conversas. Quedo coas nosas reunións bibliotecarias dos luns polas tardes. Quedo con ese amor que derrochabas para a túa familia. Quedo co teu exemplo.

No Facebook:

Xosé Manuel López:

Nom sei quen che fixo este retrato e inda que es ti sen dúbida ningunha e o elixiches como o teu último avatar, creo que eras moito máis bo e máis alegre do que calquera sexa capaz de captarte ... quérote e querereite sempre ...

Chus Pato:

Chorámoste, imoste chorar mañá cando che deamos o adeus derradeiro, seremos centos, a tod@s fuches quen de darnos abeiro
Como non che vai ser a ti leve a terra, a ti que sostiñas o mundo?
Chorarémoste sempre

Belén Taboada Barros:

Esperábasme na porta para dicirme que a ver se algún día chegaba a tempo a clase, viñas de visita a biblioteca e entre a torre de apuntes que tiña na mesa soltabas un: 'A túa asignatura favorita é o recreo'. Non sabías descargar música e sempre que viaxabas en avión pedíasnos que aumentaramos a túa lista de reprodución. Mil veces che pedín que lle puxeses o meu nome a biblioteca do instituto e hoxe sei que, sen dúbida, debería levar o teu.

Grazas por ser coma un pai durante os dez anos que estiven no Laxeiro, es unha das persoas máis grandes que coñecín na miña vida. Grazas, de corazón, por todo. Que a terra che sexa leve, Luis Gustavo


Paz Vázquez Rodríguez

Aínda non o creo. Penso que terás algún chiste novo que contar a próxima vez que nos atopemos. Non podo crelo. Ou non quero.
Cando as persoas que queremos vanse a esa estrela que temos aí arriba sempre falamos do xeniais que eran. Neste caso todo o que din de ti queda curto. E aínda que soe a tópico es tan grande por dentro como por fóra. E BO. Así con maiúsculas, que é o mellor que se pode dicir de alguén.
Sei que che recibirán con alegría na nosa estrela todos os nosos que xa andan por alí , pero ti non deberías de estar aí tan pronto. Non. Aínda que sei que estás cos bos e xenerosos. Coma ti.
Reparte moitos bicos. 



Xm Salvador Méijome Sánchez

Cáseque chegas á lua e agora vas onde os bós e xenerosos.